bez nadmiaru

nie nauczę się już ciebie, nawet nie chcę,

pójdę dalej, gdzie milczenia dużo,

więcej.

a ty zostań, wybierz z talii życia rolę,

a ty zostań, wszak mi odejść dziś

pozwolisz.

jeszcze zgaszę resztę światła albo oczy,

wezmę zeszyt, dobre pióro i z tym

wkroczę,

gdzie za słowo starczy tylko wiatru garść,

za nim lekkość bez nadmiaru

i bez tarć.

może kiedyś, gdy zostanie po mnie wiersz,

ten ostatni, ten prawdziwie wreszcie

pierwszy,

spotkam ciebie znowu gdzieś na końcu szlaku.

pośród ruin. w cieniu źródła. w locie

ptaków.