bez poddania

kiedy nie ufam, a gromy jak kamienie, jak cofnięta dłoń

na chwilę przed upadkiem. i tylko patrzeć można,

drżeniem skóry odbierać.

że nic już nie jest jak wcześniej, gdzie niepewność

nabiera twardych rysów.

pod nimi zrozumienie, a ścieżki prowadzą donikąd.

po odwrócenie. ponowne wejście w siebie

i walka. o jeszcze jeden skurcz.