Bez tytułu

Liście ozłocone opadają chmarami

Tańczące złoto rozbrzmiewa falami

Gdy upadają w nicość się obracają

Dopiero wtedy dostrzegasz ich wartość

Nikt ci nie powiedział, że rany te niegoją się na zajutrz

W poduszkę przez to wszystko opłakujesz swe diabelskie lico

A to wszystko przez gnijącą przeszłość, odsłaniasz swe serce bijące

A przez jesienną przeszłość, coraz ciaśniej spowija je splendor

Dni zamierzchłych lecz dalej bijących, opadające jak złoto w liściach widzisz swą przeszłość