bez tytułu {bo tytuły bywają zbyt pewne siebie}

miasto dziś mruga do mnie

jakby miało sekret w trzewiach z betonu,

a ja — niespiesznie — rozsupłuję je

niczym sznurek od paczki,

której nikt nie zamówił,

a jednak stoi pod drzwiami świata.

w kieszeni noszę dwa oddechy:

jeden własny,

drugi znaleziony na przystanku

(między rozkładem jazdy a ogłoszeniem

„sprzedam prawie nową ciszę”).

słowa pękają dziś w palcach

jak ziarna granatu,

rozsypują się po podłodze

i każą tańczyć sylabom w rytmie,

którego nie wymyślił żaden człowiek,

tylko lekko wgnieciona rzeczywistość.

czasem

— gdy lustro jest w dobrym humorze —

pojawiam się w nim podwójnie:

ja i ta wersja mnie,

która udaje, że wie, dokąd idzie.

późnym wieczorem

pod lampą śmietnika

piszę list do przyszłości,

ale ona odpisuje natychmiast

na odwrocie paragonu:

„nie bój się.

nawet jeśli zgubisz jutro,

znajdziesz je tam,

gdzie odkładasz klucze

do samego siebie.”

a miasto znowu mruga,

jakby wiedziało coś więcej,

ale nie chce mnie przestraszyć.