bez zbędnych ceregieli

odżywa w nas głód

spazm zapożyczony

z niewinnej wyprawy po szczęście

odradza się łagodna cisza

zastępuje strach miłością

zamieniłam się na łzy

z Bogiem

rozrzuciłam po okolicy

smutne spojrzenia wymierzone

w martwy punkt

zamyśliwszy się

nad bezsensownym czasem

zbieram po sobie okruchy powietrza

skazy oddechu

tkwiące w moich słowach

wątła jest twoja dusza

wątlejsza od serca

w którym kiedyś mieściła się

cała katedra

modlitwa pozbawiona skrupułów

przyszpilona do nieba

płomykami łez

konam bez pożegnania

bez zbędnych ceregieli