Bez zwłoki

Niby w miejscu stanął czas, za oknem zamarznięty świat,

gitara i kapelusz na ścianie, w ciszy, nieruszane kurz zbierają.

Kwiatek na stoliku od kawy, zwiędnięty, od ponad roku stoi,

na straży okien zasłony ciemne stoją i słońca promieni nie puszczają.

Pod kocami, w kącie tej trumny przerośniętej, leżą,

bez ruchu, siły, chęci i wizji, zmęczone tylko oddychają.

Zwłoki porzucone, jak i z własnej woli zapomniane,

bez sensu i bez celu, lecz w spokoju i pokoju.

Trupa tego nie podniosą i nie zrobią zeń człowieka

nawet ludzkie uczucie szczere czy flaszka w połowie pełna.