Bezbarwne życie

Jak to jest tonąć we własnych łzach?

Nie mogąc dojrzeć świata, w którym się żyje?

Nie mogąc dojrzeć wad ani zalet...

Brak mi wielu uczuć.

Jedyne co pozostaje to leżeć;

leżeć nieruchomo

zaplątanym w niegdyś białe prześcieradło.

Bezbarwna, zżółkła tkanina

przysłaniająca mi wszystko dookoła.

Jedyne co pozostaje to leżeć;

leżeć na tym nijakim świecie.

Czy powstać?

Spróbować ponownie?

Postawić wiotkie nogi

na zziębłej posadzce.

Dostrzec?

Trzeba tylko zacisnąć pięści,

rozszarpać zżółkłe prześcieradło.

Z krzykiem rzucić się do okna,

rozerwać na strzępy zszarzałą firanę.

Pora na przewietrzenie swojego życia...

A co to?

Takie piękne,

kolorowe.

Kiedy tak stoję;

stoję wśród promieni zachodzącego słońca.

Osuszam swoje oczy i wreszcie;

mogę zobaczyć.

Opierając kościste dłonie na nagrzanej balustradzie

zapytam:

- To jest właśnie prawdziwy świat? Od bezbarwnego pokoju

po niebo nasycone tysiącami odcieni?

Spojrzę jeszcze raz za siebie

i oznajmię:

- To prawda... Gdybym nie spojrzała wtedy na te nijakie ściany

teraz nie dostrzegłabym koloru słońca...