Bezmiar

Przychodziła dla niego. Wracała do miejsc, w których wciąż żył w pamięci.

Dotykała słów, chociaż jego usta umilkły.

Po stracie rzeczywistość zmienia barwy, nie wyostrza, nie rozmywa, ale przenosi w wymiar, który maluje tęsknota. Niewiele jest wtedy prawdy w obrazach, wręcz z każdym kadrem mniej, tym bardziej że wyobraźnia dopuszcza dowolną ingerencję. Dlatego to, co niedawno było czarną plamą, po czasie staje się kolorowym ptakiem.

Ptakiem, który w każdej chwili gotowy jest rozłożyć skrzydła, by wszyscy podziwiali jego lot.

I ona podziwiała.

Dawny uśmiech, słowo, szept dzisiaj otwierały wrota do bezkresu fantazji. Znaczyło, że mogła budować dni bez niego i nie odczuwać pustki.

Nade wszystko teraz niepodzielnie był jej, a z tej pewności spływał na nią spokój.

Taki spokój, który otwierał okna, wpuszczał iluzje. Wśród nich czuła się kobietą pożądaną, piękną. I ten świat bardzo jej się podobał.

Kilka kroków dalej, w podobnej scenerii, inna kobieta myślała o nim dokładnie tak samo...