bezotwarcia

wchodziła w bajki możliwe, że do końca,

a może był to tylko taniec, na krawędzi, przecież spadała.

nie raz, ale rytmicznie.

nie chciała na to patrzeć, choć podnosiła się z trudem.

filmowała innych. różne ujęcia, zawsze z jakąś wadą,

na pozór fabryczną.

baza i teren ćwiczeń. poobijane wrażenia zakrzywiały.

nie zwracała uwagi, żywiona cudzym bólem.

wtedy najgłośniej krzyczała na krzywdę, bo źle się działo,

gdy nie kończyła w roli ofiary. w swojej roli.

dziecka, zamkniętego w kompleksach.