Bezpiecznie

Wrzątek przesłodzonej herbaty leniwie spływa po zaciśniętym gardle.

Więc biorę łapczywie kolejny łyk...

I tylko czekam na moment kiedy wreszcie ropuszczę się i zniknę po dwunastu godzinach w obcych ramionach.

Czasami po cichu przeczytam kolejną zakurzoną książkę i obejrzę stary film,

szukając w nich siebie z dawnych lat...

Z rozmysłem zagubię się wśród krzątniny dnia bo zatrzymanie grozi zbyt głębokim wdechem prawdy.

Odliczę minuty do księżyca, aby w nagrodę błogo zapaść się w fotelu i dopić zimną kawę po dziesięciu godzinach tłumienia rozdzierającego płaczu dziecka.

Nareszcie założę złotą obrączkę bezpieczeństwa za cenę przynależności.

Gdzieś.

Do kogoś.

Donikąd.