bezsenność

kiedy po dniu przychodzi noc

zmęczenie gasi wszystkie lampy

w roztargnieniu zapomina zagasić rozżarzone myśli

tak aby został z nich tylko nieszkodliwy popiół

pod powiekami piasek rozsypuje obrazy

na pościeli układają się sny

prowadząc obie półkule w krainę wyciszenia

delikatny szept przybiera kształt

mieszcząc się tuż pod językiem

zaśnie niebawem zasłuchany w oddech

tylko uparta głowa liczy włosy

rozsypane na poduszce

w śladach wczorajszych pieszczot

czułość odciska pocałunki

zanim zasnę

zbiorę je wszystkie opuszkami palców

kiedy zgaśnie ostatnia uliczna latarnia

na niebie poranek zaznaczy ślady ust

czerwoną szminką

wschodzącego słońca