BIAŁA RÓŻA

Gdy położyłem trzecią białą różę na jej grób.

Przypomniał mi się nasz przepiękny ślub.

Była prześliczną i zgrabną panną młodą.

Przebijała każdą dziewczynę swoją urodą.

Jej energia życiowa kwitła jak róża w ogrodzie.

Była jak przepiękny anioł w postaci kobiety stojącej na wodzie.

Niestety nie mogła się odnaleźć w tym ziemskim świecie.

Ludzkie zło które Ją otaczało było jak śmiertelne zamiecie.

Nie mogła i nie potrafiła zrozumieć tych nienawistnych ludzi.

Żaliła się , że każda najmniejsza nienawiść w jej sercu ogromny strach budzi.

Nie potrafiła zrozumieć ludzi jak mogą żyć w tej chciwości i nienawiści ?!

Miała dar widzenia jak u tych ludzi zło w sercach dobro niszczy !

Ogromnie ubolewała nad tymi ubogimi w empatię ludźmi.

Nie rozumiała dlaczego odrzucają czystość serca i miłość a wolą być brudni ?!

Uciekała od nich zamykając się w domu i licząc na moją ochronę.

Ja Ją doskonale rozumiałem i zawsze brałem Ją w swoją obronę.

Ale niestety w tym świecie nie jest to całkowicie możliwe.

Nawet jej najlepsze przyjaciółki okazały się żmije parszywe !

Z dnia na dzień więdła jak przepiękna róża bez wody.

Nie była z tej planety i już nie zwracała na zanik swojej urody.

Była bardzo uduchowiona i psychicznie bardzo słaba

aby wytrzymać to zło na ziemi.

Dokładnie rozumiała , że musi tu umrzeć i nikt i nic jej tego losu nie zmieni.

Przed śmiercią prosiła abym zawsze w rocznicę naszego spotkania przynosił na jej grób

białą różę.

Teraz kiedy kładę na płytę grobu białą różę w moim sercu on wywołuje tęsknotę

i żal , ogromną uczuciową burzę.

A płyta grobu jest zalewana moimi gorącymi strumieniami łez.

Niedługo się spotkamy a Ty moja najmilsza o tym dokładnie wiesz !

Zdzisław Feliks Klauza

Data 11-06-2025