bigoteria

obnażone wieki i schody

śnią w mroku o murach i kratach

dla Adama lub Ewy oddzielnie wspólnych

albo bohaterów kreskówek miedzy strunami

teraźniejszość buduje czas do wczoraj

płonnie wbity w stare drewno

świt i zmierzch rozchodzą się jak usta

bez słów i bez wilgoci

przez lustra uderzone brakiem światła

nie będzie gwiazd

zbyt ciemno na noc

całun pochłonie każdą przestrzeń

zostaną tylko

wyrwane paznokcie na podłodze