Bimbam sobie

Chmury zawisły leniwie niczym dym ogromnej lokomotywy i za nic mają pośpiech, z jakim świat mknie do przodu. Słońce i niemilknące w głowie świerszcze nastroiły mnie pozytywnie. Zostawiam za sobą to, co wczorajsze, już niepotrzebne. Oddając się w posiadanie chmurom, czuję, że wszelkie szaleństwo jest poza mną. Cieszy każda minuta, przebimbana, bezpowrotnie stracona.

Najbardziej cieszą poranki, które są jak modlitwa do dobrego Boga. Brak pytań i wątpliwości. Jesień jak złota myśl zaprasza do niespiesznych obserwacji. Leżak i koc. Z wnętrza domu ktoś śpiewa, by cieszyć się każdym dniem. Zwłaszcza gdy słońce, błękit jak puchowa kołdra i brak przymusu życia.

Ponad sosnowy las wystrzeliły czupryny brzóz. A jeszcze wczoraj ich tu nie było.