biuro na piętrze

jestem na miejscu

ołów waży w głowie i butach

jak zaprzeczenie albo inny rodzaj ciszy

niedosłyszalnie przezroczysty

dookoła kukiełki pompują ego

przyklejają kompleksy do szyb

trzeba być przecież ważnym

przez każdą jebaną sekundę

to nic że nic w żadnym znaczeniu

dla kogokolwiek jak dla nikogo

odgryzione języki pełzną po ziemi

dobrze niech i tak będzie

mam słowa i prywatną samotność

światło jest tlenem dla krwi

jeżeli można iść jeżeli można być

reszta to szczegół

w bezdomnych przestrzeniach

pod skłębionym dachem

jestem w miejscu

tam gdzie kończą się oni jak my

zostaje tylko obcość