Błąd

mam cię w niepamięci

wyrzuconego poza nawias

kropkę postawiłam dokładnie

nad twoją głową

pełną zapleśniałych marzeń

życie nafaszerowało je prozą

wykrzyknikiem oznaczyłam

wszystkie kłamstwa

wyszywane ironią

kiedy śmiech rozpalał gniew

jak niegasnąca pochodnia

zostawiłam jedną parę butów

i mokry ślad na progu

zapłacę za to

zmuszona wchodzić oknem