błąd odbicia

Komentarze (2)

• 
  Grafomanka 2 godz. temu

  ''wchodzę tam bez wejścia
  bo drzwi i tak są tylko umową
  że coś się zaczyna''
  
  Wchodzę, gdzie chcę, a jeśli chcę, mogę wejść wszędzie, drzwi nie mają znaczenia, znaczenie ma umowa, w której coś się zaczyna, jest otwarciem... I tutaj dywagacje, gdzie jest to miejsce bez wejścia, a jeśli jest, oznacza to, że trzeba będzie wyjść?
  Tak można wchodzić w siebie, we własne ja. Poznawać siebie, poznawać gruntownie, z każdą słabością czy siłą...
  
  ''światło rozciąga mnie skraca
  robi ze mnie coś pomiędzy wersjami
  i żadna z nich nie wygląda na prawdziwą''
  
  Jak pisałam wyżej, to wejście łączy się z poznaniem siebie, Trzeba stanąć w świetle i pozwolić sobie spojrzeć na siebie z różnych stron, tylko, jak widać, to nie jest łatwe. Strony nie zawsze da się połączyć, zespolić, jakbyśmy byli sprzecznościami w sobie. Może to przez wewnętrze lęki, kompleksy, brak pewności siebie?
  
  ''może jestem tylko opóźnieniem
  może błędem w odbiciu którego nikt nie poprawił
  może zawsze docieram za późno
  do miejsc w których już byłam
  i dlatego wszystko wydaje się znajome
  ale nigdy nie do końca moje''
  
  Tutaj mamy pewne odpowiedzi, w tym wersie ''wszystko wydaje się znajome ale nigdy nie do końca moje''
  
  Skojarzyło mi się z cudzoziemką... niby jest się u siebie, niby zna się język tubylców, ale nie do końca można się z nimi utożsamić. Dlaczego? Ano może być tak, że inni biorą, mogą też nazywać szczęściem wszystko to, co daje los. Nie pytają, nie wnikają... po prostu biorą i żyją.
  A przy nich, tuż obok, żyją ludzie, którzy odczuwają podwójnie i w tym poczuciu dwoistości, kiedy rozum i emocje toczą walkę między sobą o uczucia wyższe, a nade wszystko kiedy rozkładają te emocje, analizują by współistniały z rozumem, do głosu dochodzi, ja to nazywam: patologiczna wrażliwość. I ta wrażliwość, moim zdaniem, może doprowadzać do zagubienia, wyobcowania... a co najgorsze może skrzywdzić, nie tylko skrzywić, ale właśnie skrzywdzić siebie.
  
  ''nie wiem czy jestem jedną osobą
  czy miejscem w którym coś się zbiegło
  na chwilę zbyt gęsto''
  
  Nadal trwa analiza. Rozkładanie wszystkiego na czynniki pierwsze, szukanie odpowiedzi. W sobie...
  
  ''czy samo patrzenie na siebie
  też jest formą zgubienia''
  
  I tutaj jest cały dramat wyrażonych emocji... domknięcie obrazu, dociśnięcie zebranych danych.
  
  Wiersz jest swojego rodzaju psychologicznym przejściem przez siebie, próbą zrozumienia emocji, które przychodzą, w które trzeba wejść i odnaleźć siebie...
  
  Przepraszam, że rozpisałam się, ale chciałam zrozumieć...
• 
  Dusza_boli 45 min. temu

  Bardzo mi bliskie jest to, że odczytałaś w tym próbę dotknięcia siebie, nawet jeśli każda wersja tego „ja” mówi coś innego.
  Dziękuję za ten głos.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania