Błękitne Pożegnanie

Na końcu świata

nie ma wybuchów,

tylko cisza,

która pachnie twoim szalikiem

i niedopitą herbatą z maliną.

Zostawiłam drzwi otwarte

jak serce —

niech wiatr przyjdzie,

może przywieje twój głos

z innej galaktyki.

W telewizorze migają wojny,

ale dla mnie

prawdziwa apokalipsa

była wtedy,

gdy zamknąłeś za sobą drzwi

bez pożegnania.

Włosy mi pachną deszczem,

usta — niczym.

Zbyt długo czekałam,

aż ktoś powie „wróć”

tak, jak ty potrafiłeś milczeć.

Miasto płonie za szkłem —

a ja wciąż siedzę na parapecie,

w nocnej koszuli,

co przypomina twoje dłonie.

Jeśli to jest koniec świata,

to niech będzie piękny:

z muzyką w tle,

z lampką wina

i ostatnim westchnieniem

twojego imienia.