Błękitny Księżyc

grudzień zsunął się po wosku

błękitem twego księżyca

dymnym płomieniem przeszłości

przeszłości? to pewnie fikcja

gęstniejące kałuże łez

sznurek w proch znikający

zamyka się pora roku

czas do końca schylający

płomień tańczy na ostatkach

zmiera przed końcem mu danym

niczym człowiek w samotni

przez życie będąc wypalanym

tysiącami gasną serca

jakby brakło w nich twej krwi

chociaż wiemy że uśmiech twój

zapuka znów do naszych drzwi