Blind Credence (Blind Credence)

Skorpikora (Scorpicore)

Gdzie żeś ty był czarny pasterzu

Coś jadem swym zatruł słowa podstępnych proroków

Coś żeś począł czarny rycerzu

Gdy plany twe zniweczyły garść rezolutnych półmroków

Gdzie żeś ty była czarna księżno

Coś zaślepiła nas wszystkich krwią niewinnych

Cóż żeś poczęła czarna pustko bezdemnno

Gdy nadeszłaś wraz z nawałnicą rozpusty

Rychło padło marne światło

Przeto za dużo żeby zamarło

Jadem skorpikory prastarej tudzież rozkwitło

Ukochanym niemiłującym słowa skruchy

Utrudniasz oddech stawiając flagę na zdobyczach mniejszych

Unieważniasz prawo z woli bogów fałszywych

Zaślepiasz nas wszystkich w bezkrwawym przewrocie odwiecznego błędu

Niechaj trwa to na wieki

Świadomość dualna jak jest prosta rzeka

Wodospadem odciętych myśli

Wzbij się w powietrze, unieść słowem wiatr

Roznieś zdumienie i opanuj ich percepcje

Gdzie żeś ty był hierofanto łaskawy

Gdy szukaliśmy w modlitwach odpowiedzi i wprawy

Cóż żeś począł kapłanie pozbawiony tchu

Gdy doktryny zamieniły nasze dusze w popiół

Gdzie żeś ty była moja jedyna

Gdy oślepił mnie płomień, odrzuciła mogiła

Cóż ze poczęła moja miła

Gdy wybiła mojego trudu godzina

Gdy oślepliśmy i straciliśmy coś cenniejszej ze niż klejnoty

Gdy straciliśmy nasz intelekt złoty

Gdy nas niechybnie pomścili,

Gdy wyroki nasze odroczyli

Gdy zaślepili nas, gdy oślepili nas

Fałszywą wiernością, fałszywą mądrością, fałszywą miłością, fałszywą

Jadem skorpikory, jadem skorpikory zatruli dusze

Pozostawiając cień tego, kim byliśmy, co w środku gryzie i dusi.

Nie ma już powrotu do świateł minionych,

Nie ma już drogi do serc porzuconych,

Jad skorpikory płynie w żyłach ciemnych,

Tylko ślepa wiara wiedzie nas przez krainy niemych.

I tak trwa na zawsze, na wieki,

Zaślepienie to nasze — przekleństwo najgłębsze,

W sercach nosimy trucizny piętno,

Ślepa wiara to nasza miłość, nasza otchłań, naszą błędność na pewno.