Błonie

Park w ludzki zgiełk wtopiony.

Słońce góruje, ogrzewa rośliny,

szmaragdowa sieć rozrasta.

Wśród niej gra symfonia.

Na czele wybrzmiewa solista.

Muzyk natury w szkrzydla poszyty.

Onieśmiela swym tenorem,

Wyśpiewując serię nadludzkich pasaży.

Coś człowieka nagli, coś nim targa,

Musi odejść, lecz wciąż tęskni.

Myśli - Jaka muzyka jest w ich duszach?