Bo ja jestem z AK, a on z AL - część 1

12 sierpnia 1948 rok. - Sala rozpraw w Lubiniu.

Sala rozpraw przypominała w tej chwili piekło. Było piekielnie gorąco, a koledzy siedzący nieopodal spoglądali nerwowo w kierunku drzwi wejściowych. Po kilku minutach, drzwi rozwarły się z hukiem. Żołnierz o stopniu szeregowego popatrzył na nas z pogardą i krzyknął.

- Proszę wstać! Sąd idzie!

Wstaliśmy. Dało się odczuć okropny ból w lewym boku. Skutki śledztwa panów z Urzędu Bezpieczeństwa. Sąd składał się z trzech żołnierzy. Kolejno - majora Jerzego Zaporskiego, który był prokuratorem, Jana Dobrowolskiego, ławnika oraz Feliksa Raslikowa, sędziego. Nie trudno było się domyślić, że Raslikow to Rosjanin. Dało się to usłyszeć podczas pierwszego, wymówionego zdania.

- W imieniu władzy Rzeczpospolitej Ludowej, sąd wojskowy w Lubiniu w składzie Jerzy Zaporski, Jan Dobrowolski oraz Feliks Raslikow rozpoczyna rozprawę w sprawie oskarżonych - Tomasza Różyckiego, Andrzeja Topolskiego oraz Stefana Konarskiego, którzy... napadli na urzędników bezpieczeństwa, działali na szkodę państwa w ważnym procesie odbudowy oraz przynależeli do Armii Krajowej, szczególnie groźnej organizacji. Proszę o zabranie głosu przez prokuratora prowadzonej sprawy, pułkownika Jerzego Zaporskiego. - powiedział wolno sędzia. Dało się wyczuć trud, jaki wkładał w wymawianie polskich słów.

Prokurator popatrzył w naszą stronę. Poznałem go. Walczył podczas powstania w Warszawie, był jednym z głównych dowódców podczas obrony Czerniakowa. Nie mogłem uwierzyć, że sprzedał się Stalinowi. Mimo przysięgi, którą każdy z żołnierzy Armii Krajowej składał wobec kraju.

- Wysoki sądzie! Ci zdrajcy zostali zatrzymani tydzień temu przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa niedaleko centrum miasta Lubin. Na zatrzymanie reagowali agresją, dlatego zostali pozbawieni przytomności. Przy Tomaszu Różyckim znaleziono pismo w którym jasno widnieje, że oskarżeni planowali zamach na wysokich rangą urzędników oraz wysadzenie budynku komitetu odbudowy państwa w Warszawie. Kara musi być sprawiedliwa. Dziękuję.

Feliks Raslikow spojrzał znad papierów i gestem pokazał, żeby Zaporski usiadł.

- Oskarżony Tomasz Różycki, wystąp. - powiedział zmęczonym głosem.

Różycki służył razem ze mną w oddziale AK przy obronie Woli, a potem Starego Miasta. Jest to patriota i oddany Polsce żołnierz. Zawsze sobie ceniłem jego mądre wypowiedzi. Siedziałem na krześle przed salą, gdzie niejaki porucznik Franek Saricki, urzędnik bezpieczeństwa publicznego w ludowej Polsce, bił okrutnie mojego przyjaciela. Przez trzydzieści minut słychać było tylko krzyk. Tomek

- Przypominam oskarżonemu, że przed sądem mówi się tylko prawdę. Za kłamstwo jest kara. Zrozumieliście? - spytał rosyjski sędzia.

Młody mężczyzna z blizną pod prawym okiem oraz szramą pod lewym popatrzył na sędziego zza mównicy. Widać było strach w jego oczach, ale i determinację. Wiedziałem, że dalej traktował poważnie przysięgę złożoną w 1943. Wzór prawdziwego, oddanego ojczyźnie żołnierza.

- Tak... zrozumiałem wysoki sądzie. - odpowiedział oskarżony.

- Dobrze. Gdzie oskarżony był z piątku na sobotę dwudziestego drugiego lipca? - Dało się słyszeć stanowczy głos sędziego.

- Byłem... byłem...

- Niech oskarżony dokończy.

- Byłem w Warszawie.

- A w jakim celu? Czy aby nie po to, żeby spotkać się z obecnym na sali oskarżonym Topolskim?

- Nie... nie po to. Pojechałem do Warszawy w celu spotkania się z kontaktem, który jest najbliższym współpracownikiem obecnej marionetki Stalina, Bolesława Bieruta! - wykrzyczał z wściekłością Różycki.

- Niech oskarżony nie pozwala sobie na zbyt wiele! Kim jest ten kontakt?

- Tadeusz... Kurski...

- Według informacji rządowych, Tadeusz Kurski nie pracuje i nigdy nie pracował w rządzie. Zatem kłamiecie. - podły uśmiech na twarzy sędziego.

- Wiem z kim rozmawiałem! Tadeusz Kurski był zastępcą prezydenta Bieruta!

- Milczeć! Następne pytanie - czy oskarżony może opowiedzieć o próbie zamachu na urzędników bezpieczeństwa?

---------------

1 sierpnia 1948 rok. - Więzienie Urzędu Bezpieczeństwa w Lubiniu.

- Wy się nazywacie Tomasz Różycki? - spytał mężczyzna ubrany w elegancki garnitur.

- Tak.

- Urodzeni dwudziestego trzeciego stycznia 1925 roku w Warszawie?

- Tak.

- Ja nazywam się porucznik Franek Saricki. Wiecie dlaczego tu jesteście?

- Nie mam pojęcia panie poruczniku. Jestem niewinny.

Porucznik bawił się długopisem, delikatnie stukał w biurko.

- A wiecie co to jest Armia Krajowa? Obiło mi się o uszy, że do takowej organizacji należeliście.

- Jest to organizacja, która walczyła o wolność Polski w okupowanej przez Niemców, Polsce.

- Błąd. Armia Krajowa to zbiorowisko bandytów dla których nie ma miejsca w Rzeczpospolitej Ludowej.

- A kto walczył w Powstaniu Warszawskim?! Kto walczył o wyzwolenie Polski?! Na pewno nie sowieci!

- Panie Różycki... pójdźmy na układ. Nie zależy mi na śmierci powstańców... podpiszę pan protokół z przyznaniem się do winy. Obiecuje panu mniejszy wyrok. Co pan na to?

- Panie poruczniku, z całym szacunkiem, nie mogę się na to zgodzić. Nie jestem niczemu winny.

- Powtórzę. Protokół, który dam panu do podpisania jest jedyną szansą na okazanie skruchy przed wymiarem sprawiedliwości, a to pozwoli panu uratować skórę.

- Nie zamierzam niczego podpisywać. Jestem niewinny.

Franek Saricki wstał od biurka, podszedł do pobliskiej półki i wyciągnął ogromną, drewnianą pałkę. Uderzył nią o ścianę. Pewnie dla zademonstrowania jej wytrzymałości.

- Posłuchaj mnie kurwa! Jesteś pierdolonym bandytą i podpiszesz ten jebany protokół. Chciałem z tobą po dobroci, ale widzę, że ty tego nie chcesz. Trudno, sam tego chciałeś... czas na standardowe metody. - powiedział z nienawiścią w głosie.

Potężne uderzenie w ramię. Bardzo bolesne. Na ziemi kopanie butem. Ból, okropny ból i krzyk. Tylko tyle się działo przez najbliższe dziesięć minut. Potem porucznik Franek Saricki posadził mnie na krześle. Krew ściekała po prawej ręce.

- A teraz bandyto, podpiszesz ten papier. Zrozumiałeś? - wyszeptał mi do lewego ucha. W międzyczasie podsunął kawałek papieru i długopis.

-----------------

Ciąg dalszy nastąpi!

WYDARZENIA, JAK I POSTACIE SĄ FIKCYJNE!