Bo jestem inna 1

Wybiegła z sądu jak szalona. Zbiegając ze schodów, mało się nie przewróciła. Za nią biegł mężczyzna.

– Marta! – wołał. – Poczekaj. Twoja torebka, zostawiłaś ją.-

-Zatrzymała się już na chodniku. Rzeczywiście, nie miała przecież torebki. Za to miała trzydzieści osiem lat i została świeżo upieczoną rozwódką. Mężczyzna podszedł do niej.– -Marta. Przepraszam cię, to nie tak miało być. Myślisz, że ten rozwód mnie nie obszedł?–

Dawaj moją torebkę i adieu, mój ty były mężu! – Wyrwała mu ją z ręki. – Nie chcę cię widzieć, ty… ty zasrany bohaterze! Idź sobie do tej swojej, co ją tak ratowałeś. Podziwiaj te długie nogi, tę wymalowaną buźkę, a ode mnie bądź z daleka. Piętnaście lat poszło z dymem, tak jak chałupa twojej kochanki! Spadaj! – krzyczała, nie zważając na to, że przechodnie na nią spoglądają.

-A on stał i nic już nie mówił. Patrzył tylko na nią, a po chwili się odwrócił i odszedł.

– Upiję się, słowo honoru, że dzisiaj się upiję – powiedziała do kogoś, kto nawet jej nie odpowiedział.Weszła do pobliskiego sklepu, kupiła wino, którego nigdy wcześniej nie piła, wsiadła w samochód i odjechała.

Po wejściu do domu rzuciła się najpierw na kanapę i rozpłakała. Z żalu, ze złości – sama nie wiedziała jeszcze z czego. Piętnaście lat dobrego życia. Bez awantur, no, jakieś tam kłótnie były, ale szybko się godzili.

A tu naraz jej mąż, strażak zawodowy, ratował swoją obecną z pożaru domu. Ona już nie była mu potrzebna, zamienił ją po cichu na młodszy model.

Dlaczego?Wstała, poszła do kuchni, otworzyła wino i upiła spory łyk prosto z butelki. Było niedobre, ale za każdym łykiem smakowało lepiej.

Zaczęła się śmiać i płakać na przemian. Kiedy okazało się, że butelka jest pusta, Marta była już porządnie wstawiona. Tak jak sobie obiecała – upiła się.

Chwiejnym krokiem weszła do pokoju i osunęła się na podłogę. Zasnęła z głową opartą o brzeg łóżka.Po przebudzeniu bolała ją głowa. Wino nie do końca z niej wyparowało. -

-Rozglądała się po pokoju, jakby była tu pierwszy raz.– Ojej – zamruczała pod nosem. – Wstawiłam się. Nie było warto, ten głupek nie wie, co i kogo stracił.Ale najbardziej bolało ją to, że dopiero po otrzymaniu wezwania na sprawę dowiedziała się o ich rozwodzie.-

Wzięła do ręki telefon i zadzwoniła do mamy.–

- Cześć mamuś – powiedziała niepewnie. – Wiesz już? Jestem rozwiedziona z Markiem. Bo co? I dlaczego? Mamo, nie wiem. Bo jestem inna? Bo już mnie nie kocha? No tak, no ja też… Powiedz ojcu. Kocham cię, mamuś. Pa.

-Nie dała matce dojść do słowa. Powiedziała, co jej na myśl przyszło, i się rozłączyła. Siedziała znów na podłodze, oparta o kant łóżka. Podkurczyła nogi, oplotła je rękoma i wspominała męża.

- To, jak się poznali, jak się kochali. Miała dwadzieścia trzy lata, jak za niego wyszła. No, może nie była klasyczną pięknością, miała taki oryginalny typ urody: oczy skośne jak u Zośki Loren, wysoka, chuda, zawsze z roztrzepanymi włosami, które nie chciały być proste. Niepodobna ani do matki, ani do ojca, ani do brata. Była inna – zawsze to słyszała.

– To po co, głupku, się we mnie zakochałeś?! – krzyknęła do zdjęcia, na którym była z mężem, a które stało na nocnym stoliku.

Wstała z podłogi, wzięła ramkę do ręki i z impetem rzuciła nią o ścianę. Szkło rozprysło się po podłodze, ale nic sobie z tego nie robiła.

Spojrzała na potłuczone szkło i uśmiechnęła się krzywo.– I bardzo dobrze, giń przepadnij, ty strażaczku od siedmiu boleści – warknęła pod nosem, ostentacyjnie rozgniatając butem fragment szklanej tafli.

-Wściekłość nagle wyparła resztki żalu. Taka już była. Kiedy inne kobiety zamykały się w sypialni i płakały w poduszkę, Martę rozsadzała czysta, dzika energia. Najpierw robiła awanturę, roznosiła dom, klnąc przy tym jak szewc, a dopiero trzy dni później siadała na kanapie i zastanawiała się, czy aby na pewno nie przesadziła.

- Ale teraz? Teraz nie przesadziła. Piętnaście lat tolerował ten jej niewyparzony język, te jej fochy i nagłe wybuchy. Ba! Sam powtarzał, że woli jej dzikie awantury niż ciche dni. „Przynajmniej wiem, że żyję, Marciu” – mawiał, podnosząc ją do góry, gdy rzucała w niego poduszkami.

– No to teraz zobaczysz, jak się żyje – syknęła.Podeszła do szafy w sypialni. Szarpnęła za drzwi tak mocno, że aż zatrzeszczały zawiasy. Zaczęła bezwzględnie, z furią wyrzucać jego markowe koszule, mundury wyjściowe i ukochane dresy prosto na podłogę...Masz ,wynoś się z mojej szafy , wypieprzaj do tej swojej Malwiny czy jak jej tam .Dupku , zatęsknisz ty jeszcze za mną . Ale nie będzie zmiłuj się . Koniec z Tobą ty , ty ….nawet nie wiem jak jeszcze mogę cię nazwać .Padalec ? Tak , to dobre określenie . -