Bo jestem inna 6

Do rzeki nie było daleko, ale założyła Felkowi szelki i przypięła smycz. Szła wolno przez lasek, a Felek zatrzymywał się co chwilę, szukał czegoś w trawie i wąchał jakiś kwiatek. W pewnym momencie szarpnął się tak mocno, że Marta wypuściła z ręki smycz.

- Biegła za nim, nie wiedząc, co się dzieje. Pies zatrzymał się na małym pagórku. Marta dobiegła do niego i zamarła – zobaczyła dzika.

– O kurwa – zaklęła pod nosem. – Felek, wycofujemy się. I bez krzyku mi tu, bo możesz go rozsierdzić.

-Złapała za smycz i po cichu wychodzili z lasu.

– Wracamy do domu, nie mam dzisiaj ochoty na spotkanie z dzikami – szepnęła.

Będąc już bardzo blisko domu, zauważyła, że ktoś stoi pod furtką i wyraźnie na nią czeka. Tym kimś był jej brat, Łukasz.

– Cześć, Marta – przywitał się.

– Co tu robisz? – była zaskoczona.

– Czekam na ciebie. Pogadać chciałem.

– Wejdź – pchnęła furtkę. – Chodź do domu, nie będziemy gadać na podwórku.

-Weszli do mieszkania i usiedli przy kuchennym stole.

– Kawa? – zapytała.

– Wolałbym coś mocniejszego, ale może być i kawa – westchnął.

– Alkoholu nie mam – postawiła przed nim kubek z kawą. – Mów, co się dzieje.–

Wiesz, Marta, my nie żyjemy ze sobą za dobrze, ale przecież jesteśmy rodzeństwem. Z obcym nie pogadam, brata nie mam, tylko ty pozostajesz.

– Masz swoją żoneczkę – mruknęła.– Tak, ale z nią poważnie nie da się pogadać. Chyba przechodzimy kryzys, ale tak szybko? Kinga, wiesz, jaka jest...

– To po co się z nią żeniłeś? Brałeś ją w ciemno czy co?

– Natan był w drodze. Nie bardzo chciałem, ale stało się. Rodzice gadali, że to, że tamto... Wiesz, ja nie potrafię tak jak ty – rąbnąć pięścią w stół, zakląć, posłać komuś wiązankę.

Ty jesteś temperamentna babka, nie dasz sobie w kaszę dmuchać, a ja? Nie wiem, dlaczego tak nie potrafię. Przecież jestem facetem.

– No jesteś, i to całkiem fajnym – przyznała. – Ale w dalszym ciągu nie wiem, co się stało.

– A ja nie wiem, jak ci to powiedzieć... Ładny ten twój pies – chciał zmienić temat, ale mu nie pozwoliła.

– Łukasz, nie pieprz mi tu o urodzie mojego psa. Mów, z czym przyjechałeś, co się dzieje?– -Bo widzisz, Kinga wymyśliła, że chciałaby zamienić nasze domy

Nasz i twój. Żebyśmy się zamienili. Dlatego jestem.

-Marta pokiwała głową z niedowierzaniem.

– Acha... A to dlaczego?

– Bo ty nie masz dziecka ani męża, za to dom duży, w ładnej okolicy, blisko do rzeki. A my mamy ten mały, trzy pokoje, a Kinga jest w kolejnej ciąży. Przydałby się większy dom.

– Ach tak? Przydałby się? To powiedz tej swojej żonusi, żeby sobie piętro dobudowała. Ja się swojego domu nie pozbędę, a jej ciąża mnie nie obchodzi, braciszku. Mogliście uważać, jak się rypaliście.

– Ale Marta... – chciał jej przerwać.

– Co Marta?! Gdybyście nie mieli interesu, tobyś nie wpadł do mnie, tak? Nic z tego, bujaj się razem ze swoją żoną!

-Łukasz, wyraźnie zdenerwowany, wstał i wyszedł, nawet się nie żegnając

-Trzaśnięcie furtki poniosło się echem po pustym podwórku. Marta stała w kuchni, zaciskając dłonie na krawędzi stołu, dopóki jej kłykcie nie pobielały.

-Wściekłość powoli ustępowała miejsca dziwnej, chłodnej pustce. Felek podszedł cicho i położył pysk na jej stopie, jakby wyczuwał, że burza minęła.

– No i masz, Feluś – westchnęła, patrząc na nietknięty kubek kawy Łukasza.

– Najpierw firma, teraz rodzina. Wszyscy chcieliby mnie ustawiać. Ale z tym domem to już popłynęli.

Nagle ciszę przerwał głośny dźwięk dzwonka do drzwi. Marta drgnęła. Czyżby Łukasz wrócił się, żeby dokończyć kłótnię? Podeszła do okna, przygotowując w głowie kolejną wiązankę, ale postać stojąca przed domem sprawiła, że kompletnie odebrało jej mowę.