Bo miłość nie wybiera.

Serce rozpoczynało grę we własnym rytmie. Minuty przeciągały się w godziny, a deszcz kapiący za oknem sprzyjał smutnej kompozycji. Nie zapaliła światła-nie potrzebowała go. Leżała na łóżku wpatrzona w sufit. Taka krucha, delikatna, samotna...Tak bardzo oddalona ode mnie. Miałem ją na wyciągnięcie ręki, jednak wciąż widziałem tylko jej plecy w oddali. Odwróciła się w moją stronę posyłając mi promienny uśmiech. Serce zatrzymało się na kilka chwil, a ja nie mogłem oderwać wzroku od jej tajemniczych oczu. Tak głębokich, zagadkowych, pięknych...Takich nie moich.