bo w maju wszystko jest możliwe

był dla niej tylko bogiem, choć tym z drugiej strony,

gdzie aż pięć srebrników płacą za odwrócenie.

niemniej ją nawrócił

i pożółkło w oczach. może to wysyp jaskrów, bo w tle łąki

umajone, a oni płynęli po tych kaczeńcach, po mleczu,

w dziurawce zwyczajne.

a później on napisał, po boskim nektarze,

że biblię dla niej tworzy. od nowa i od nowa z tych szeptów,

tych głosów, które mu wielkość niosą albo sam ją niesie,

bo ponoć jeszcze może.

więc ona uległa. pięćdziesiąt jego twarzy, wszystkie z kazirodztwa,

to więcej niż romeo drżący przed balkonem. i więcej niż prawda,

że narcyz się toczy, nie z jakiejś góry, ot pod stołem leży,

ot do rygi jedzie.

z tych podróży ''podniebnych'' elaborat machnie, że znowu leki

z alkoholem łączył. i maj poczuł... że on poczuł maj.