Bocian i żaba

W zakolach pewnej rzeczki, takiej, jakich wiele, mieszkała pewna żabka i była marzycielem.

Lubiła słuchać bajek od zwinek i zaskrońców, miast muchy sobie łowić, wygrzewać się na słońcu.

Przyglądając się we wodzie swym zielonym liczkom, marzyła po cichutku, że też jest księżniczką.

„Cóż mi po tych toniach, gdzie rzęsa i grążel, kiedy gdzieś tam w świecie czeka na mnie książę?”

Rusza więc przed siebie w słonecznych promieniach, prościutko do świata po swoje marzenia.

Gdy przez łąkę pląsa, sprężysta i skoczna, nagle zatrzymuje się na widok boćka.

„Dokąd to, panienko, w takich uniesieniach płyniesz nad trawami?” — spytał od niechcenia.

Rzecze na to żabka, w marzeń wciąż objęciach: „Ja jestem księżniczką, szukam swego księcia”.

Bocian myślał chwilę, dziób o pióra otarł: „Chodźże tu, księżniczko, chodźże, moja złota.

Jakże to cudownie, szczęścia nie policzę! Jam księciem zaklętym przez złą czarownicę.

Zaklęła mnie zła jędza, bom nie chciał takiej żony” — ciągnął z łezką w oku, głosem rozżalonym.

„Jakże mam ci pomóc?” — żabka na to. — „Panie, zrobiłabym wszystko, zapewniam z oddaniem”.

„Jedno tylko może postać mą przywrócić: całus od księżniczki klątwę ze mnie zrzuci”.

„Wspaniały to sposób, witam go z uśmiechem. Ty się zmienisz w księcia, ja w piękną kobietę.

Zniknie z mego życia ta bagienna szarość, kiedy się staniemy tą królewską parą”.

Podeszła więc śmiało, całowania głodna. Bocian rzecze: „Miło było mi cię poznać”.

A potem ją połknął razem z marzeniami, po czym zaraz w drzemce, najedzony, zamilkł.

Więc tylko morałem gorzkim się pożalę: bocianów tu pełno, książąt nie ma wcale.