bogini

Nadaje imiona wszystkim moim rzeczom

Aspektom żywiołu jakim jest życie,

Dlaczego nie jestem w stanie

W spokoju zostawić chociażby runa jego?

Pewnie dlatego że chciałabym

by zostało przy mnie po wieki.

Struny jasne wypalają na skałach różne runy

Jednak tylko to tu zostanie

Z wszystkich strun i gron

jedno zostało wybrane

Choć już od gorąca zmarszczone

Jedyne się bez reszty nie wyparzy

Zaostrzy swoje końce, ściśnie to co w środku

I spróbuje oddech zwalczyć.

Nieba jednak nie pokona

Toteż pod jego naporem wwierci się do środka

Tam będzie ciemno, bezbarwnie

I póki skruszone części się nie odnajdą

Na wieki, w beznadziei pozostanie

W końcu lęk złamie w połowie

i w jądrze odkryje spokoju pokłady

Po tym usłyszy szum wody,

echo jeziora w muszli

Na reszcie coś je złapie

Rozluźni więzy korzeni otaczających

I ręce złapią za skałę,

wyciągną się aż na powierzchnię

By zakwitły Bogu nad nią a nie na dnie.