Bój się, bój!

1. Kołysanka

Alicja obudziła się powoli, czując przyjemne ciepło koca. Przez chwilę nie pamiętała, dlaczego się obudziła. A potem usłyszała cichy śpiew.

Delikatna, kojąca melodia sączyła się gdzieś z końca pokoju. Brzmiała znajomo… jak kołysanka, którą jej matka śpiewała jej, gdy była dzieckiem.

Ale w jej mieszkaniu nikogo nie było.

Serce zaczęło jej bić szybciej. Próbowała się podnieść, ale coś było nie tak. Nie mogła się ruszyć.

A wtedy śpiew umilkł.

W absolutnej ciszy usłyszała skrzypienie podłogi tuż przy łóżku.

I szept:

— Śpij dalej, kochanie.

Ciepły oddech owiał jej ucho.

Alicja zrozumiała, że nie jest sama w łóżku.

---

2. Dziecko

Piotr wracał późno z pracy, zmęczony i przytłoczony. Gdy wszedł do bloku i zamknął za sobą drzwi, usłyszał cichy śmiech dziecka.

Był na czwartym piętrze. O tej porze wszystkie dzieci powinny spać.

Zatrzymał się.

— Halo? — zapytał ostrożnie.

Cisza.

Wzruszył ramionami i ruszył dalej. Już miał sięgnąć po klucz do mieszkania, gdy nagle zauważył coś dziwnego.

Drzwi do jego mieszkania były lekko uchylone.

Żołądek ścisnął mu się w supeł. Przecież zamykał je rano… prawda?

Powoli wsunął dłoń i pchnął drzwi szerzej.

W świetle ulicznej latarni zobaczył na podłodze ślady mokrych, małych stópek, prowadzące w głąb mieszkania.

Usłyszał chichot dochodzący z sypialni.

A potem cichy, przeciągły szept:

— Znalazłem cię.

3. Kamera

Było już po północy, gdy Marta usłyszała ciche pukanie do drzwi sypialni.

Zamarła. Mieszkała sama.

Serce waliło jej w piersi, a oddech stał się płytki. Przez kilka sekund leżała bez ruchu, wpatrując się w ciemność. Może się przesłyszała?

Pukanie rozbrzmiało ponownie. Ciche, niemal grzeczne.

Z drżącą ręką sięgnęła po telefon i odblokowała ekran. Półmrok pokoju rozjaśniło delikatne światło. Spojrzała na kamerę przy drzwiach wejściowych – nikogo tam nie było.

Zerknęła na drugą kamerę, tę w salonie.

Zatrzymało jej się serce.

W świetle podczerwieni zobaczyła siebie.

Stała w salonie, tyłem do kamery.

Włosy miała zmierzwione, jakby przed chwilą wstała z łóżka.

I właśnie wtedy ta druga ona powoli odwróciła głowę w stronę kamery.

Patrzyła prosto na nią.

I uśmiechnęła się.

4. Latarka

Mateusz obudził się w środku nocy, czując, że coś jest nie tak.

Ktoś oddychał w jego pokoju.

Leżał nieruchomo, nasłuchując. Cichy, płytki oddech dochodził z kąta pokoju, tam, gdzie stało biurko.

Serce łomotało mu w piersi. Wstrzymał oddech, sięgnął powoli po telefon i włączył latarkę.

Snop światła przeciął ciemność.

Kąt pokoju był pusty.

Mateusz odetchnął z ulgą, uśmiechnął się do siebie i odłożył telefon. Może to był sen?

A potem usłyszał cichy szept tuż przy uchu:

— Nie świeć mi w oczy.