Boję się, że Nie Istnieję

Nie ma nic bardziej przerażającego niż myśl, że mogło nas wcale nie być, że wszystko, czym jesteśmy — każda myśl, każde wspomnienie, każda blizna mogła nigdy się nie wydarzyć. A jednak jesteśmy, chwiejni, niedokończeni, pytający. Zrodzeni z nicości, która nigdy tak naprawdę nie znika tylko cierpliwie czeka, aż wrócimy. Czasem czujemy jej oddech, gdy noc staje się zbyt cicha, a my zbyt obecni we własnej głowie.

Czym jestem i dla kogo? Czy cokolwiek we mnie należy tylko do mnie? Myśli, które myślę, słowa, które wypowiadam czy to naprawdę moje? Czy jestem sobą, czy tylko odbiciem cudzych spojrzeń, które mówiły mi, kim mam być? Świat uczy nas mówić zanim nauczymy się słuchać siebie, uczy nas kochać, zanim wiemy, kim jesteśmy i zanim znajdziemy swoje imię, już żyjemy cudzym życiem.

A potem przychodzi miłość. Czasem tak cicha, że ledwie ją słychać. Czasem tak gwałtowna, że rozdziera nas na pół i choć mimo jej pragnienia, nie umiemy się w niej ukorzenić. Bo jak można być z kimś naprawdę, jeśli nie ma się pewności, że istnieje się naprawdę? Chcemy być widziani, ale boimy się tego spojrzenia. Chcemy być dotknięci, ale boimy się, że pod skórą jest pustka.

Samotność nie zawsze znaczy brak ludzi. Czasem najgłębsza samotność rodzi się wtedy, gdy ktoś nas trzyma za rękę, a my i tak jesteśmy nieosiągalni. Chcemy być znalezieni, choć sami nie wiemy, gdzie jesteśmy. A jednak w każdej próbie, w każdym szeptanym „jestem tu” — miłość walczy z tą pustką. Czasem jedno spojrzenie, jedno drżenie głosu wystarcza, byśmy uwierzyli, że istniejemy naprawdę.

I może właśnie to wystarczy. Nie zrozumienie. Nie odpowiedź. Ale obecność. To, że mimo nicości, mimo rozdarcia między „ja” a światem, mimo samotności — ktoś został i słucha.