Bokiem

jestem w tych spodniach od rana, klucze cisną mnie w nogę a wystarczy je wyjąć. na razie siedzę. miałem jej coś opowiedzieć z pracy, po drodze nawet układałem co powiem. teraz musiałbym zacząć od tego kto jest kto, ona przecież połowy tych ludzi nie zna. przez cały dzień się tym zajmowałem, co ja teraz będę jeszcze. chociaż chciałem.

 

chciałbym żeby usiadła obok. mówię siadaj, no tutaj, i już bym to powiedział inaczej. ona jeszcze coś kończy w kuchni. mówi żebym gadał, przecież słyszy. no wiem. próbuję sobie przypomnieć co miałem powiedzieć pierwsze. pyta czy chcę coś zjeść. możesz mi zostawić, zjem jak będziesz jadła.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (1)

  • Grafomanka

    Bardzo dobry kawałek prozy psychologicznej... zero wielkich słów, zero sztucznego dramatyzmu, za to sama prawda o codziennym rozminięciu się w rytmie dnia.

    Genialny detal z kluczami cisnącymi w nogę i świetny tytuł, który pracuje na kilku poziomach.

    Takie pisanie lubię najbardziej... niby o niczym wielkim, a ściska za gardło.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania