Boże, czemu patrzysz z góry?

Boże, czemu patrzysz z góry,

i w szeregu trzymasz chmury?

Czemu nie zejdziesz na ziemię,

by potępić ludzkie brzemię?

Ludzkie brzemię i dramaty,

przez złe emocje — tarapaty...

Tak ten ciężar się powiększa:

Boże, Ty chyba nie masz już pojęcia,

że jesteśmy uwięzieni,

choć byliśmy ocaleni.

Ty nas przecież wybawiłeś

od zła, z którym sam walczyłeś.

A my — niewdzięczne bękarty,

od diabła bierzemy karty;

bo nam łatwiej żyć z tym złem,

co hula po świecie od dawna.

Ja przepraszam Cię, Boże,

gdyż jest coraz gorzej.

Choć powinno być odwrotnie,

to nam nasze brzemię w życiu rośnie,

bo z Tobą nie żyjemy zgodnie.

Nie godzi nam się myśleć o wiośnie,

gdyż tutaj panuje zima.

Królu, proszę — czas zatrzymaj,

ponaprawiaj, jeśli zechcesz,

niejedno zatrute serce

przytul, pobłogosław, Panie,

każde dziecko w ciężkim stanie.

Autorka Ania Queen Black