Bragga – Zagramy w grę?

Gram

na myślach twoich,

słowami żongluję,

wyrzynam w umyśle obraz,

potem patrzę, czy go czujesz.

Nie

zadawaj pytań,

czytaj. Na Opowi

po to tylko wrzucam tekst,

aby cię nim dopierdolić.

Mam

perswazji talent,

jestem Królem słów

a ty stój, gdy piszę „stop”,

bo jak nie, toś zwykły chuj.

Do

interpretacji

nie potrzeba wiele.

Pokazuję jedną drogę,

jak masz inną – jesteś cwelem.

Po

co szukasz znaczeń?

Masz je jak na dłoni.

Pojebało ci się we łbie

od gównianej monotonii.

Mnie

żadna krytyka

do tańca nie zmusi.

Wystukuję rytm. Co, źle?

Biegnij, poskarż się mamusi.

Daj

mi tu komentarz,

że jest zajebiście,

nie obiecuję poprawek,

bo wiem co i jak. Wiem wszystko.

Ja

jestem genialnym

lirycznym podmiotem

interesuje mnie teraz

a nie żadne, kurwa, potem.

I

wnerwiony bywam

na pokraczne wersy,

twoje marne wygibasy.

Ja ci zaraz zrobię Meksyk.

To

szacunku lekcja.

Myślisz – raczej „gówno”.

Tak, lecz czytałeś do końca,

i czas spierdolił ci równo.

Ty

sam pomyśl przecież,

chyba masz swój rozum.

Ja bym dawno poznał trolla

lub coś, co nim jest na pozór.