Brak

Brak im było tej miłości,

Brak rozumu, brak godności.

W dwójkę sobie tam słodzili

I dla siebie tylko mili byli.

Przyszło do oceny innych

Chcieli tylko szukać winnych

Wleli w serce jego beton

By tu siebie zwać poetą.

Ustawiając siebie wyżej

Swej głupoty byli bliżej

A on wiedząc że na tapet dzieło wezmą

Gdy uderzy w stół to nożyce się odezwą.

Pycha przed upadkiem kroczy

Sen nie zawsze jest proroczy

Nie do końca prawda co widzą twe oczy

Nie jak myślisz się wszystko toczy.