Brulion

Czuję w sobie stos cudzych życiorysów. Nawet w tej chwili mógłbym wyjąć jedną bierkę ze stosu i w sekundę byłbym kimś innym. Jeden patyczek i nagle pakuję teczkę z dokumentami do epokowego projektu realizowanego w Katalonii, drugi klocek z wieży pokazuje mi jak to jest być dwumetrowym dryblasem z bicepsem o średnicy mojej klatki piersiowej. Nie mogę przestać się bawić, kolejna bitka, kolejna projekcja - ja nieogolony, przede mną worki wypełnione piaskiem, w rękach trzymam rozżarzony M-16. Wokół mnie widać jedynie tumany dymu pomieszanego z pustynnym żwirem. Naboje powoli się kończą, czas zmienić talię. Kolejna karta, spadam z mostu, machając opętańczo kończynami we wszystkich kierunkach. Nie jestem przygotowany na spotkanie z taflą lodowatej wody w rzece. Jakiej właściwie rzeki? Kim ja w ogóle obecnie jestem? Czemu skoczyłem? Co się stanie gdy wyczerpię cały stos? Czy wtedy przestałbym być? Czy wtedy zacząłbym być sobą?