Bucefał

Czujesz tętent w skroni? Jak onyks kary,

Kopytami tłucze traw złote lwięta,

Czujesz? – Dudni ziemia – jej zrwane pęta,

Gnają go cień własny i słońca czary,

Frunie z grzywą burzy jak czarna lawa,

U siodła sam Dzeus kłębi do cwału,

Znowu rży, gromi, grzmi w popędzie szkwału,

Tam z furii, dobry koń, na rozkaz stawa,

Łuk strzałą napięty mierzy po wschodzie,

Bez strzemion, a w siodle, chwyta za wodze,

Jedno z drugim zmaga i się zawierza,

On z myślą prowadzi, ten rwie ku przodzie,

Szlachetny i dziki, jednym są w drodze,

Czymże koń bez jeźdźca i dokąd zmierza?