Buddyjski mnich

Po kilku latach ciężkiej pracy postanowiłem wybrać się na zasłużony urlop. Na początku chciałem pojechać do Jastarni. Zawsze jeździłem tam z rodzicami, jak byłem mały. Przypomniałem sobie jednak, że już od najmłodszych lat moim marzeniem była podróż do Tajlandii. Mój starszy brat często opowiadał mi historie o klasztorach, mnichach, małpach i prostytutkach. Chciałem zobaczyć to wszystko na własne oczy.

Był środek nocy, siedziałem w dusznym pokoju i piłem piwo. Usłyszałem dźwięk powiadomienia. Nowa wiadomość na poczcie. Nadawcą był buddyjski mnich z Tajlandii imieniem Arun. Pisał, że jest bardzo bogaty i nie wie, co zrobić z pieniędzmi. Szuka dobrych ludzi, z którymi mógłby się podzielić swoim majątkiem. Czułem, że wreszcie po latach nieszczęść i rozczarowań los się do mnie uśmiechnął. Obiecał ofiarować mi znaczną część swojej fortuny i ugościć mnie w klasztorze pod warunkiem, że najpierw w akcie dobrego serca przeleję mu na konto symboliczne dziesięć tysięcy złotych. Zgodziłem się bez wahania. Wiedziałem, że mam do czynienia z prawdziwym mnichem z Tajlandii. Teraz pozostało mi tylko czekać. Czekałem dwa dni, potem cztery, sześć, dziesięć i nic. Powiedziałem o tym, co mnie spotkało, jednemu koledze z pracy. Śmiał się ze mnie i mówił, że nigdy nie uwierzy, że jestem aż tak głupi i przelałem pieniądze pierwszemu lepszemu oszustowi z Internetu. Obraziłem się na niego za to, co powiedział. Wiedziałem, że buddyjski mnich nigdy by mnie nie oszukał. Wszyscy stracili we mnie wiarę, ale moja wiara była nieugięta. Po dwóch miesiącach ktoś do mnie zadzwonił. Numer był tak dziwaczny, że nie miałem wątpliwości, kto dzwoni. Odebrałem i usłyszałem „tan to ha kumare ufuru blau”. Czy jakoś tak. Na szczęście w tajlandzkim byłem całkiem biegły. Moi rodzice zapisali mnie na korepetycje z tajlandzkiego w ramach żartu na prima aprilis w wieku sześciu lat i od tamtego czasu regularnie uczę się tego języka. Uciąłem sobie z panem Arunem miłą pogawędkę, a następnie zostałem poinformowany, że moje bilety lotnicze znajdują się już na mojej skrzynce pocztowej. Mój samolot do Tajlandii odlatywał za dwadzieścia cztery godziny. Jedną z korzyści nieposiadania żony, dzieci ani zwierząt jest to, że można w każdym momencie spakować walizki i wyruszyć na spotkanie z tajemniczym nieznajomym buddyjskim mnichem na drugim końcu świata. Tak też zrobiłem. Spakowanie walizki zajęło mi czterdzieści pięć minut. Na lotnisku byłem parę godzin przed czasem. Alkohol w strefie wolnocłowej jest zdecydowanie zbyt tani. Litr wódki na jedenaście godzin lotu to niczym kropla spokojnego odurzenia w morzu niespokojnej trzeźwości. Boję się latać, a mocny alkohol zawsze łagodzi mój lęk. W razie gdyby wódka nie pomogła, w bagażu podręcznym schowałem dwie tabletki, które dostałem od swojego dilera z okazji dziesiątej rocznicy naszej owocnej znajomości. Po piętnastu minutach lotu samolotem lekko zakołysało. Wystraszyłem się i połknąłem tabletki. To była ostatnia rzecz, jaką pamiętam. Obudziłem się już po wylądowaniu. Siedziałem w pierwszym rzędzie, przykryty kocem. Załoga samolotu myślała, że nie żyję. Kiedy się odezwałem i poruszyłem dużym palcem u nogi, byli zszokowani i zaczęli robić mi zdjęcia. Niektórzy byli wściekli. Okazało się, że moja śmierć kliniczna była poprzedzona paroma godzinami dzikich wrzasków i awanturami ze wszystkimi dookoła. Zacząłem robić fikołki na podłodze i za wszelką cenę chciałem otworzyć drzwi, żeby zaczerpnąć świeżego powietrza. Podobno znokautowałem jednego ze stewardów. W pewnym momencie dostałem napadu paniki. Wydawało mi się, że spadamy, i byłem przekonany, że to nie żaden wymysł mojego naćpanego mózgu. Samolotem trzęsło jak cholera, a z sufitu wyleciały jakieś dziwne maski. Światła migały, ludzie krzyczeli. Usłyszałem gigantyczny huk. Później zapanowała ciemność. Wydawało mi się, że tonę. Obudziłem się na plaży. Leżałem w piasku i co chwila przykrywały mnie morskie fale. Niedaleko mnie leżał wrak samolotu. Wszędzie szczątki zwęglonych zwłok i strzępy ubrań, ale mi nic się nie stało. Miałem lekkie draśnięcie w okolicy małego palca u nogi. Chyba tylko ja przeżyłem tę katastrofę. Nikogo innego nie było na wyspie. Czas szybko leci. Minęło kilka miesięcy. Czułem się całkiem nieźle bez ludzi, choć brakowało mi książek do czytania. Robinson Crusoe miał przynajmniej Biblię. W moim przypadku jedyną lekturą, którą udało mi się znaleźć w resztkach wraku samolotu, była książka Dale’a Carnegiego „Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi”. Pewnego dnia leżałem w moim szałasie, popijałem wodę z kokosa, rozmyślałem i podziwiałem piękny wschód słońca. Nagle zobaczyłem, że przede mną chodzi mężczyzna z wykrywaczem metalu. Podbiegłem do niego i nieznajomy powiedział mi, że nie jesteśmy na bezludnej wyspie, tylko na plaży w Jastarni. Nie wierzyłem mu, doszło między nami do niekulturalnej wymiany zdań, a następnie do rękoczynów. Chciałem go uderzyć, ale moje ręce ważyły czterysta kilogramów. Byłem szarpany przez jedną ze stewardes. Okazało się, że wylądowaliśmy w Tajlandii.

Sam już nie wiem, co z tego wszystkiego było prawdą. Wiedziałem jedynie, że diaboliczna narkotyczna substancja zaczyna powoli opuszczać mój organizm. Wysiadałem z samolotu i czułem się coraz bardziej trzeźwy. Zdecydowanie zbyt trzeźwy. Żar lał się z nieba, a mój język przypominał papier ścierny. Mnich, z którym miałem się spotkać, czekał już na lotnisku. Zdziwiłem się, że przyjechał po mnie na rowerze, a nie jakimś wypasionym rolls-roycem, jak na bogatego mnicha przystało. Powiedział mi, że woli nie chwalić się swoim majątkiem. Jego bracia z klasztoru są jeszcze bardziej zawistni niż Polacy. Ciężko było mi w to uwierzyć, ale dla dobra sprawy przyznałem mu rację. Klasztor mnichów znajdował się w samym sercu dżungli. Co roku parunastu ludzi ginęło tutaj z powodu ukąszenia węża. Te kreatury potrafiły spadać na ludzi z drzew w najmniej spodziewanej chwili. Nie podobało mi się to miejsce. W Radomiu było znacznie bardziej bezpiecznie. Po wejściu do klasztoru przeżyłem bardzo silny dysonans poznawczy. Mnich zdjął pomarańczowe szaty, przebrał się w spodnie dresowe i biały, poplamiony podkoszulek. Na nogach miał różowe klapki Adidasa. Zaprowadził mnie do pokoju, gdzie czterech mnichów grało na konsoli w GTA San Andreas. W tle leciała chaotyczna muzyka metalowa. To był jakiś tajlandzki metal. Bardzo długo rozmawiałem z mnichami. Dowiedziałem się, że mnisi z tego klasztoru preferują zachodni styl życia, ale starają się z tym ukrywać przed turystami. Zdradzili mi, że w weekendy zakładają peruki, doklejają sobie sztuczne brwi i jeżdżą na całonocne imprezy do Bangkoku. Arun zapytał mnie co piję i wskazał na flaszki z wódką oraz whisky. Powiedziałem mu, że mam dość wódki po ciężkim locie i whisky będzie lepszą opcją. Arun ostrzegł mnie tylko, żebym za bardzo nie przeginał, bo jutro z rana idziemy do mieszkańców pobliskiej wioski żebrać o jedzenie. Jeśli będzie ode mnie za bardzo waliło alkoholem, to nic mi nie dadzą. Powiedział mi, że to jedyna życiowa wiedza, jaką wyniósł z klasztoru po tych wszystkich latach.

Spędziłem w klasztorze siedem dni. Arun powiedział, że jak chcę zostać dłużej, muszę ogolić głowę na łyso i zgolić brwi. Zgodziłem się pod warunkiem, że dotrzyma słowa i otrzymam od niego obiecane pieniądze. Arun rzucił mi w twarz workiem z pieniędzmi. Było tam prawie osiem milionów batów, czyli w przeliczeniu na złotówki ponad milion złotych. Nigdy nie zależało mi na pieniądzach, ale żal było nie przyjąć takiej kwoty od bogatego mnicha. Zarzuciłem worek na plecy i stwierdziłem, że najwyższa pora wracać do Polski. Wiedziałem jednak, że mogę mieć pewien problem z przewiezieniem tak znacznej kwoty do mojego kraju. Zapytałem Aruna, co możemy zrobić. Odpowiedział mi, że mam dwie opcje. Pierwsza to wpłacenie pieniędzy do wpłatomatu i przelanie ich na moje konto w banku. Druga opcja, podobno znacznie popularniejsza w jego kraju: muszę kupić za pieniądze diamenty, a diamenty przewieźć we własnym tyłku. Ta opcja wydawała mi się znacznie bardziej egzotyczna. Pojechaliśmy do jubilera i kupiliśmy sporo diamentów. Było ich zdecydowanie zbyt dużo, więc część musieliśmy rozdać bezdomnym. To, co zostało schowałem głęboko. Byłem gotowy do powrotu. Pożegnałem się z moimi braćmi z klasztoru. Podziękowałem Arunowi za wspaniały pobyt i w ramach podziękowań wręczyłem mu konserwę paprykarza szczecińskiego. Powiedział mi, że to niezwykły dar i że ten drogocenny przedmiot zawsze będzie mu o mnie przypominał. Przed odjazdem widziałem, jak kładzie puszkę paprykarza szczecińskiego koło posążka Buddy.

Lot powrotny okazał się znacznie spokojniejszy. Nerwowo zrobiło się jedynie pod koniec, kiedy okazało się, że samolot musi lądować bez wysuniętego podwozia. Po powrocie do Polski w pierwszej kolejności pojechałem odwiedzić kolegę z pracy, który nie wierzył w to, że buddyjski mnich zaprosił mnie do swojego kraju. Kiedy do niego przyjechałem, dalej mi nie wierzył. Powiedział, że cała moja historia jest wyssana z dupy. Wiedziałem, że właśnie tam znajdę argumenty, którymi go przekonam. Nie miałem żadnych zdjęć ani innych dowodów mojego pobytu w klasztorze. Z dumą pokazałem mu garść diamentów. Spojrzał na to z zażenowaniem i zaczął się śmiać. "Przecież to zwykłe cyrkonie" - powiedział. Jubiler mnie oszukał, ale wiedziałem, że ostatecznie to bez znaczenia. Najważniejsze pozostaną wspomnienia.