Bursztynowa dziewczyna

Morza szum, bryzy wiew,

dzika plaża letnim rankiem.,

Mokry piach, stada mew

i dziewczyna z małym dzbankiem.

Jej sylwetka pełna gracji,

barwą wschodu malowana,

pewnie z mgieł porannych frakcji

w pejzaż ten wkomponowana.

Skąd się wzięła ta istota?

Z morskiej piany się zrodziła?

Gdy jutrzenka blaskiem złota

zgrabną postać ożywiła?

Ślady stóp na piasku.

Fala zaraz je zaciera.

Sama tak o brzasku,

ona tu bursztyny zbiera.

Wolno stąpa brzegiem plaży,

w bursztynowych włosach wiatr.

Uśmiech lśni na pięknej twarzy

jak poranną rosą kwiat.

Cicho znika za wydmami.

Lekki powiew trawy zgina.

Jeszcze miraż oczy mami

- bursztynowa dziewczyna.

Romuald Kaluta, lato 2006