Burza

Nie ma rzeczy w przyrodzie o wiele straszniejszej,

Niż burza grzmiąca niczym kołaczące serce.

Lecz co potworniejsze? Słyszę, że pytacie.

Dwie wrogie burze, co nacierają na się.

Ktoś, kto takie burze smutno zza okna obserwuje,

Wie, że do swej własnej idzie, a ta się w domu produkuje.

Ktoś tak przerażony wreszcie zrzuca z głowy słuchawki,

Gdzie słucha całymi dniami dźwięków kojącej kawki.

Słyszy za oknem gromy, lecz ich ryk koszmarny?

On jest w porównaniu z burzą w domu marny.

W domu, jedna chmura niczym bogini piorunów,

Rzuca obelgami, nie widzi oczu tłumu.

Ciężko wciąż pracuje, bluźnierstwo produkuje,

A przeciwna chmura się jeszcze pewniej czuje.

Ta jeszcze ciemniejsza, jeszcze głośniej dudni,

Mówi przez pioruny, że z tej pierwszej prąd marny i głupi.

Że piorun nie straszy, a żałosny.

Niby ciemne chmury podkreślają jej ochydne krosty.

Straszyć ludzi chce, choć wszystko co robi marne.

Na głowę jest chora i wszystko robi koszmarnie!

I tak dudnią burze na niebie i ziemi,

Ich ryk nieprzerwany dłuży się i kłębi.

Gdy narastające chmury ciemne dzień zakryją jasny,

Swą wojnę wciąż toczą. O co? O nic, właśnie.

Najsmutniejszą prawdę w przyrodzie burze ujawniają.

W końcu ciemne chmury blask słońca przyćmiewają.

Aż w końcu to gaśnie, słuchawki zakłada,

I znika za chmurami, które walczą nadal...