Burzan

Przedziwny jest ten śmiech przez łzy

Kiedy gorzkie Burzanu kły

Przebijają się przez płuca

Wątrobę marzenia i sny

Przygniatają wszelkie myśli

Hamują rozkołatane

Serce bez cienia zawiści

Zaszczute oraz zbesztane

Bo gdy gniewna Burzanu pomroka

Przypłynie niechybnie z wysoka

Odwrotu nie ma wszak zanurzam się

W odmęty doszczętnie blade i mdłe

Jednego dnia błądzę w szarościach

Czuję nijakość nawet w kościach

Innego zaklinam czerwień światła

Aby oddała mi to co skradła

Na mych dłoniach jest posoka

Wstęga czerwona szeroka

Pasmo ferworu udręki

Wieczna niepewność i zwłoka

Srogi Burzanie!

Wiem że gdy powstrzymam łkanie

Nie powściągnę swojej męki

I nie cofnę spod twej ręki

Weź mnie zatem w całości

Od rozumu aż do kości

Rozbij i rozedrzyj czule

Z ostałej mi godności

Pożryj mnie i wypluj hardo

Niechaj nic nie pozostanie

Nawet lichy promień światła

Tylko strach i zamotanie

I odpowiem głosem szorstkim

Gdy deszcz spadnie na mą skórę

Gdy puste otworzę oczy

Wówczas będzie już po wszystkim