Byłam z Tobą z sentymentu - LBnR_38

Byłam z Tobą z sentymentu

Do lat i do słów co już nie wrócą

Byłam z Tobą z przyzwyczajenia

Bo nikt jak ty nie umiał mnie rozweselić

Byłam z Tobą z miłości

Lecz takiej jak w romantycznych wierszach

Byłam z Tobą ze strachu

Że sama na starość zostanę

A ty czy kochałeś mnie naprawdę?

Czy czułeś do mnie coś więcej niż sentyment

A może byłam dla Ciebie książką?

Której pomimo wielokrotnej lektury

Twój mózg zrozumieć nie zdołał

Wiem byłam dla ciebie ucieczką

Bo masz idee jak ci, co sztukę kochali

I by nie czuć nic nirwanie się oddawali

Czym byliśmy dla siebie?

Snem, koszmarem czy prezentem

Czym dla siebie jesteśmy?

Gdy teraz nic już nie ukrywamy

Czym dla siebie będziemy?

W tym wielkim świecie nikomu nie poznanym

Bo widzisz miliony gwiazd na niebie

Są odzwierciedleniem naszego stanu ducha

Gdy się cieszymy z rzeczy małych i wielkich

One błyszczą naszym światłem odbitym

Lecz gdy w naszym sercu zawierucha

Bledną aż kiedyś znikną na wieki

I może ty nigdy tego wiersza nie przeczytasz

Bo ja przecież patrze nie sercem, lecz rozumem

A ty uciekasz od złego w nowe miejsca

Starych wcale nie badając

To jestem pewna, że wrócisz tu do mnie

I znów mnie przeprosisz

Lecz nie wiem jak długo jeszcze zdołam

Wybryki Twoje znosić