cannes

Zabrałaś mnie do naszego prywatnego Cannes

złomowisko cierpień przy szkielecie starego kampera

powiedziałaś, że zetrzesz kurz z zapomnianych ran

i rozżarzysz nasze trudnopalne uczucie, choć

los je sponiewierał

Siedziałyśmy na wgniecionym dachu

wypełnionym brudną deszczówką

skradłaś nawet lawendę i róże

czułam się jak milion dolarów, jak diwa

gwiazda naszego prywatnego Cannes

Piłyśmy tanie wino, powoli, ważąc każdy łyk

i słowa, płynące potem gładko z ust

położyłaś smukłą dłoń na lśniącym biodrze

przypominając odsłonę Scarlett Johansson

stylizację lat dziewięćdziesiątych

Nasza miłość była trudnopalna

nie wystarczyło tych dziesięciu beczek benzyny

żeby wybuchła i zabiła ciebie, mnie

nie pokonali nas

to tylko iluzja łechcąca ego pozornie wygranych

zbudowana na ich płytkich umysłach

Ciała są celą dla myśli

przekroczyłyśmy tę blokadę

Pamiętam jeszcze, jak wzięłaś igłę

i czarny tusz, nie wiadomo skąd

zaufałam ci, gdy tatuowałaś

papierowe łódki na naszych udach

Płynęły po bezkresnym oceanie

namiętności, skrytej w rąbkach spódnic

i niewinnych, dziewczęcych łonach

Piękne, smutne oczy

łkały krzykiem

Skonałaś mi w ramionach, ostatni raz

całując papierową łódkę

Odeszłaś do swojego prywatnego Cannes