capitolo secondo

nie całuj moich dłoni,

nie jestem świętą.

to nie łaska,

to warunek.

twoje palce

nigdy nie nauczą się mnie na pamięć.

bo ja —

rozsypuję się specjalnie.

i znowu

klęczysz.

z głodu.

przykry wasz bóg,

jeśli nigdy nie smakował mnie

w tej sukni,

mówię ci czule:

„è un teatro” —

ale ty wolisz wierzyć,

że to objawienie.