Carnevale senza maschera

w Wenecji

noc pachnie irysem —

gondolierze śnią mnie

co wieczór.

każdy mój krok

to sekret, który tonie powoli

między brukiem

a spojrzeniem.

maski patrzą.

moje usta są otwarte

jak drzwi

do dawno splądrowanej katedry.

szepczę ci do ucha.

całujesz mnie —

próbujesz

uratować to co tonie.

a ja

zostawiam kostium —

jestem gotowa zostać

La Dolce Vita.