Cerebellum

Swojego przyjaciela ciągle skazuję,

najbliższego znajomego codziennie obrażam.

Choć moją winą grzechy, które popełniłem

on mną ja nim - więc nam kary rozmnażam.

Wszystkie używki dawno go znudziły,

płacze, gdy z uśmiechem wracam do dymów.

Niby mym stróżem i niby sumieniem,

Lecz rachunek się dłuży za sprawą mych czynów.

Skoro wieczność obiecane tylko jest duszy,

jaki los go spotka gdy się podda totalnie?

Widzę, jak wodze wypadają mu z rąk,

zaraz samotnie w czerń wieczną popadnie.