Cerkiew

Oto noc głęboka spadła

Na zieloną górską łąkę

Cisza omamiła wzgórza

I tylko wiatr nieśmiały wiał,

Idziemy więc w siną dal,

Tam gdzie nie sięgają ręce,

Tam gdzie pamięć zawodzi

Gdzie stoi opuszczona cerkiew,

W cerkwi okna wybite

Stare witraże nadgniły

A biały księżyc wytopił oczy,

Siłą je zamknęła ręka wiatru,

Który tak mocno tej nocy wiał,

Świątynia nam bliska

Jest już tak blisko, idziemy

Idziemy więc w dal,

Gdzie nie sięga pamięć

Bo czego ma sięgać,

Byliśmy dziećmi, gdy po nasze domy

Ręce wyciągnęły groźne demony,

Chwyciły nas, i wygnały w dal

Zostały strzygi, został las

Pusty.

Oto stoi przed nami cerkiew

Tutaj staliśmy, o tutaj zawsze

Gdy pop machał rękami,

Ja spałem na rękach matki,

A ojciec bił matkę i brata i siostrę,

To on pierwszy wpadł.

Wyciągneli nas w środku nocy,

O boże! Te silne ręce!

Wciąż nocami czuję je na skórze,

A wiatr wciąż wieje, księżyc w pełni

Rozświetlił ostały się witraż

Jezus trzyma głowę baranka

A za Jezusem jest strzyga.

A na cmentarzu wokół nas

Czai się wąpierz groźny,

Mówi się, że nie przebito na czas

Gwoździami jego kończyn,

Że na czas nie odcięto głowy,

Do dziś jego grób pusty

A w pamięci naszej jest las,

Karabin, kolba i spusty

I płacze rozciętych granatów,

Wycie nad samicą w stadzie,

My tylko ślepi jak pies

Nie wiemy gdzie uciekać

Gdy nasze dawne domy

Stoją w czerwonych płomieniach.

I ja jak wilk wyję!

W tę pełnię jestem wampirem!

Ja krew swą własną wypiję,

Lecz nawet wtedy nie zginę,

Bo jestem czortem ślepym,

Sam siebie do piekła nie wpuszczę,

Bo ja tamtej nocy niewinne

Dziecko cierpiące boskie katusze.

Przyszedłem więc tutaj sam,

Nikt inny nie raczył tu być

Ja ostatni pan! Ostatni ja!

Który wciąż błądzi

Pośród tych samych ruin

Wktórych spędził dni dobre

I najgorszą noc.

Tylko te górskie szczyty

Mój płacz wielki budzi!

Tylko ja tutaj się trudzę,

Tylko mój język się trudzi

W nierównym rytmie

Wyśpiewać od serca dla serc,

Że oto pośród nicości

Spotyka mnie próba wielka,

Oto w tej cerkwi umiera człowiek

Umiera pamięć, odchodzi bóg,

Zostaje cisza, zostaje zamęt

I niejeden rozkopany grób.

Zostają wybite okna,

Ruiny dawnych gospodarstw

Zostaje krew porośnięta mchem.

Urwij mnie, Boże! Ja czort!

Ja śmierć!

Nie! - ty zostawisz mnie

Samego.