Chaos(Gdzież jesteś?)

Kreują cię krzyki z zamętu,

wśród ukrytych kropli krwi —

jak urwane, przykryte dni

w pamięci, gdzie wewnątrz wichry.

Burzą cię nie burze, lecz sny,

rysujące pęknięte marzenia,

gasnące jak zawiły wir,

krążące bez celu — jak my.

A twa postawa? Nie jest twą.

Powieki ciężkie od klęsk spojrzenia,

wbite w pustkę, gdzie źrenice

tracą swój kształt istnienia.

W krwawy, martwy świt —

początek cichego zatracenia,

nie zrodzony z obcych głosów,

lecz z nich ulepiony — jak pył.

I znika. Znikasz TY,

Pozostaje cień po istnieniu,

Które trwa lecz zamarło

Gdzież jesteś?

???