Chciałbym.

Nie byłem na to gotowy...

Terapia nie przygotowała mnie na to,

dlaczego szczęście i czucie spokoju jest takie trudne, takie ulotne.

Wszystko to było kiedyś sztuczne, dziś jest prawdziwe takie namacalne...

Jednak mam tak, że towarzyszy temu niepokój, niepokój któremu towarzyszy strach, że to wszystko utracę.

Duma, którą czułem na początku terapi z przebytej drogi już jest przeszłością

Terapeuta pyta:

-czy nie myśli Pan o tym jak było i ile Pan osiągnął i jaki może Pan być z siebie dumny?

..... nie, to było, jest to już przeszłość, potrzebuje nowych wyzwań, nowych rzeczy.

Jeżeli teraz coś mi się uda, przejdę kolejną przeszkodę nie mam chwili jak kiedyś, że przystanę spojrze na to i powiem "o super! Zrobiłem to" . Mam zamiast tego taką obojętność, "Ok fajnie, NEXT!

Dlaczego nie byłem na to gotowy, że owszem nie ma emocji złych są emocje trudne ale dla mnie uczucie szczęścia jest teraz najtrudniejsze, jest takie puste.