Szpital.
W małych boksach trwa walka Życia ze Śmiercią. O to, kto zgarnie mięso.
Winda.
Przyklejone twarze, czekające na odwiedziny.
Ten fragment skojarzył mi się z psychiatrykiem.
Dom.
Azyl. Schronienie. Ucieczka przed światem.
Co ja ci będę pisać, wiesz najlepiej co i jak.
Przesyłam dużo uśmiechu,
Miłych dni pasją.
:)
&
Pisz.
Pisz dużo.
Witam,
Noooo, położyło mnie na łopatki. Z takimi zwrotami tworzysz niesamowite obrazy. Wtłoczyłaś w codzienność uduchowienie.
Świetne. Obraz tonącego dziecka — delikatnie poetyczny i mrożący krew w żyłach jednocześnie. Super.
Zachwyciłaś mnie.
A w ogóle mam wrażenie, że piszesz coraz świadomiej. Zauważyłam też Twoje przywiązanie do "ptaków", których często używasz w zobrazowaniu jakiejś formy ulotności itp. Każdy chyba ma takie "coś", do czego lubi powracać :)
Pozdrawiam serdecznie :)
Przede wszystkim tytuł.
Niczym syrena na skale: Jesteś blisko, to jesteś zbyt blisko. Kapitalny.
"Moje dawne repliki bezdomne, bezpowrotnie pogubiły drogowskazy." - i to piękne.
Całość zmutna, refleksyjna i uczciwa. Ja jednak dziś jestem jakoś zaszczepiony i mimo że doceniam, to nie czuję się psychicznie wytarmoczony.
Nieodpowiedni chyba dla mnie dzień czy coś.
Bardzo dobry tekst. A twierdzę tak dlatego, bo wytwarzał w mojej głowie bardzo wyraźne obrazy, które zmieniały się po każdym słowie przystanku. Do tego doświadczyłam jakiegoś dziwnego poczucia niepokoju w newralgicznych momentach. Ten wózek inwalidzki i winda... i te twarze pojawiające się znikąd. Super.
Pozdrawiam!
Jestem jak najbardziej na tak. Fajnie, że nigdzie nie uciekłaś, bo przez chwilę miałam takie wrażenie... Nie jestem w stanie więcej z siebie wydusić, ale bardzo podoba mi się już sam zapis. On już sam w sobie wiele robi :)
Pozdrawiam serdecznie!
Ja lubię takie teksty bardzo. Zmuszają do przystanięcia, niczym wspięcia się na wysokie wzniesienie w gęstej dżungli życia, aby zobaczyć w którym miejscu jestem, skąd przyszedłem i gdzie mnie to wszystko prowadzi. Przynajmniej na mnie tak podziałał ten tekst.
Pięknie Pasjo bardzo!
Pozdrawiam serdecznie! :)
Komentarze (22)
pięć bardzo smutny tekst
Witaj Mar
Dziękuję za odwiedziny.
Pozdrawiam
Pięknie napisane. Refleksja nad życiem i powrót do korzeni. Byle poczuć się bezpiecznie przed końcem...
Wzruszające.
Pozdrawiam!
Witaj
Bardzo miło cię widzieć i dziękuję za słowa.
Miłej niedzieli
Tytuł obłędny. Jak chichot losu.
Szpital.
W małych boksach trwa walka Życia ze Śmiercią. O to, kto zgarnie mięso.
Winda.
Przyklejone twarze, czekające na odwiedziny.
Ten fragment skojarzył mi się z psychiatrykiem.
Dom.
Azyl. Schronienie. Ucieczka przed światem.
Co ja ci będę pisać, wiesz najlepiej co i jak.
Przesyłam dużo uśmiechu,
Miłych dni pasją.
:)
&
Pisz.
Pisz dużo.
Witaj Aisak
Dziękuję za komentarz i za uśmiech. Tobie też życzę dużo słońca w życiu
Pozdrawiam ciepło
Witam,
Noooo, położyło mnie na łopatki. Z takimi zwrotami tworzysz niesamowite obrazy. Wtłoczyłaś w codzienność uduchowienie.
Świetne. Obraz tonącego dziecka — delikatnie poetyczny i mrożący krew w żyłach jednocześnie. Super.
Zachwyciłaś mnie.
A w ogóle mam wrażenie, że piszesz coraz świadomiej. Zauważyłam też Twoje przywiązanie do "ptaków", których często używasz w zobrazowaniu jakiejś formy ulotności itp. Każdy chyba ma takie "coś", do czego lubi powracać :)
Pozdrawiam serdecznie :)
Witaj Aga
Miło cię ujrzeć u mnie i miło usłyszęć twoje zdanie. Dziękuję
Pozdrawiam cieplutko:))
Przede wszystkim tytuł.
Niczym syrena na skale: Jesteś blisko, to jesteś zbyt blisko. Kapitalny.
"Moje dawne repliki bezdomne, bezpowrotnie pogubiły drogowskazy." - i to piękne.
Całość zmutna, refleksyjna i uczciwa. Ja jednak dziś jestem jakoś zaszczepiony i mimo że doceniam, to nie czuję się psychicznie wytarmoczony.
Nieodpowiedni chyba dla mnie dzień czy coś.
Pozdrówka, Pasja.
Witam
Rozumiem. Nic na siłę. Ale dziękuję, że zostawiasz ślad.
Pozdrawiam
Nie komentuję. Zaledwie czasem coś pisnę, coraz ciszej i rzadziej. Wybacz. Taki czas na mnie przyszedł. 5
Witam
Rozumiem. Tylko nie wiem co mam wybaczać. Wolna wola każdego z nas.
Też jestem pod kreską.
Miłego wieczoru :))
Chichot jest w szklance do połowy pełnej i zawsze może być większy. Nawet w najgorszych chwilach można znaleźć powód do radości.
Witam
Dzięki przyjacielu z Opowi. Masz rację, zawsze można pustkę wypełnić.
Pozdrawiam serdecznie
Bardzo dobry tekst. A twierdzę tak dlatego, bo wytwarzał w mojej głowie bardzo wyraźne obrazy, które zmieniały się po każdym słowie przystanku. Do tego doświadczyłam jakiegoś dziwnego poczucia niepokoju w newralgicznych momentach. Ten wózek inwalidzki i winda... i te twarze pojawiające się znikąd. Super.
Pozdrawiam!
Witaj
Jak miło cię widzieć i czytać twoje odczucia.
Pozdrawiam serdecznie
Jestem Urzeczony: Treścią, formułowaniem zdań i całą Resztą. Bardzo na Tak. Daje po myślach→ Pozdrawiam→5
Witaj DD
No nawet urzeczony... to bardzo miłe.
Pozdrawiam ciepło
Jestem jak najbardziej na tak. Fajnie, że nigdzie nie uciekłaś, bo przez chwilę miałam takie wrażenie... Nie jestem w stanie więcej z siebie wydusić, ale bardzo podoba mi się już sam zapis. On już sam w sobie wiele robi :)
Pozdrawiam serdecznie!
Witaj Elorence
Miło, że spojrzałaś na moje myśli i pozostawienie śladu. Dziękuję za troskę.
Pozdrawiam serdecznie
Ja lubię takie teksty bardzo. Zmuszają do przystanięcia, niczym wspięcia się na wysokie wzniesienie w gęstej dżungli życia, aby zobaczyć w którym miejscu jestem, skąd przyszedłem i gdzie mnie to wszystko prowadzi. Przynajmniej na mnie tak podziałał ten tekst.
Pięknie Pasjo bardzo!
Pozdrawiam serdecznie! :)
Witaj Maurycy
Dziękuję za miłe słowa i za wzniesienie. Bardzo ważne są twoje rozmyślania.
Pozdrawiam serdecznie
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania