Chimera

zimno

wyjałowiona ziemia rodzi kryształki

boi się światła i metafor bijących pejczem

- cięcia wchodzą głębiej jak sączki w trzewia

gdzie w tkance puchnie i dojrzewa zapach bólu

zmruż oczy stworzymy wspólną

przestrzeń zanim jaskrawy blask liści spłonie

w przedświcie

i to nie jest cud świata

tylko czerń spleciona z czerwienią

Chimera
Autor: zingara
Czytano 29 razy
Data dodania: 03.02.2026

Średnia ocena: 3.3 Głosów: 9

Zaloguj się, aby ocenić30

Komentarze (7)

TseCylia 2 godz. temu
Pięknie, boleśnie głęboko. Podziwiam.
zingara godzinę temu
Dzięki Eluś
NinjaC 2 godz. temu
totalnie nie dla mnie, ale jest skuteczne 4.
zingara godzinę temu
Staroć , takie lubię, dziękuję
JagVetInte godzinę temu
O masz, a któż to się zjawił 🫡

Lepienie słów na poziomie expert.

"Jak sączki w trzewia

gdzie w tkance puchnie i dojrzewa zapach bólu"

Najs
zingara godzinę temu
Dzięki, miło że czytasz
Grafomanka 4 min. temu
Pięknie płyną słowa, chociaż temat ciężki... całość porywa 6

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania